Ślubne obrączki

Do ideałów możemy dążyć ale czy istnieją?

Pewnego grudniowego wieczoru, gdy jechałem do przyjaciół widziałem dwoje ludzi. Wyobraź sobie zatłoczony warszawski autobus i siedzącą staruszkę w wieku mniej więcej 75 lat z alabastrową cerą, w nienagannym stroju. Wyprostowana zamyślona patrząca, gdzieś w dal, wspierająca dłonie na lekko już wysłużonej ale ciągle zadbanej torebce. Obok niej stojący mężczyzna, mniej więcej w tym samym wieku. Jesionka w jodełkę, może już nie modna, ale mająca ten niezachwiany szyk. Spodnie w kant, zadbane buty, kapelusz na głowie, jedna ręka trzymająca się górnej poręczy, druga delikatnie spoczywająca na ramieniu kobiety, spokój i godność bijąca z twarzy. W końcu autobus zatrzymuje się na kolejnym przystanku….
Pan idzie przodem, nie nachalnie torując drogę do wyjścia, nie sprawia mu to problemu, bo ludzie sami rozstępują się przed nim … Pierwszy wysiada podaje swoją dłoń swej Pani i……………. uśmiecha się uśmiechem zakochanego 20-latka ……. Kobieta podaje mu dłoń, schodzi z podestu autobusu…. biorą się pod ramię i widać taki sam uśmiech na twarzy tej kobiety…… Autobus zamyka drzwi, ruszamy dalej…..

Oto wdziałem ideał, który na długi czas zostanie w mojej głowie. Chciałabyś coś takiego kiedyś zobaczyć? – Drogi przyjacielu? Ktoś zawiedziony powie zaraz, że była to tylko chwila, a życie jest długie…

Ideały istnieją należy tylko o nich pamiętać niektórym z nas trudno jednak zapomnieć. Jestem pewien ze ta para przeżyła nie jedno i swoje wzloty i upadki oraz swoje potknięcia. Pamiętali jednak, że chcieć muszą dwie strony. W tym co robili Ci dwoje, jak się do siebie odnosili nie wypowiadając ani słowa, było coś ponad czasowego. Coś zmysłowego, trwałego i ulotnego zarazem, nie było w tym oszustwa czy sztucznej teatralności. Pamiętajmy; ideały są jak latarnie świecące we mgle, by pokazać nam wejście do bezpiecznego portu po podróży przez wzburzone wiatrem i niepogodą morze.

Widzisz …….. ideał przypomina ci na zasadzie lustra jak…

Patrzeć w swe wnętrze, czy Twoje życie biegnie ścieżką dążenia do ideału, czy już zagubiłeś się w labiryncie życia. Ideał krzyczy ………STOP zatrzymaj się ………. zastanów się nad sobą. Życie we dwoje polega na tym, by można było po 20 latach małżeństwa spojrzeć w oczy tego kogoś leżącego w łóżku i powiedzieć przytulając się do niego nad ranem : wiesz dobrze mi z Tobą…….

W naszym cywilizowanym świecie symbolem utożsamiającym stan małżeński są ślubne obrączki. Młoda para obdarowuje się nimi w czasie rytuału zaślubin. Uśmiechnięci pełni nadziei ofiarowują siebie sobie nawzajem. Obrączki są identyczne symbolizują wobec tego jedność duszy i ciała tych dwojga. Powinny być ich przesłaniem, przesłaniem jak maja kroczyć razem przez życie i dokąd razem zmierzać. I tak dwoje staruszków stało się przyczynkiem do rozważań na temat symboli. Symboli, które mają nam przypominać jak powinniśmy kroczyć przez życie.

© by hagal 4.11.2004